Het is vrijdag avond, het is een drukke week geweest dus als beloning om de week af te sluiten gaan mijn man en ik even in de stad iets eten. Het is lekker weer dus we belanden op de markt in Terneuzen, gezellig nog even buiten zitten en genieten van de laatste zonnestralen. Heerlijk roseetje en op het gemak een hoofd gerecht uitzoeken, wordt het vlees of toch die heerlijke kabeljauw, altijd weer moeilijk, het is allemaal lekker. He hallo, zitten jullie hier het weekend in te luiden, gezellig, Goed als we er even bij komen zitten?  Ja natuurlijk, ook een roseetje.. en voor we het weten zitten we met Marga en Jan gezellig te keuvelen over wat er deze week is gebeurt.

Al snel komt het gesprek op de schoon(ouders), die oudjes, ze beginnen van alles te mankeren en willen toch maar in dat grote huis blijven wonen, naar ons willen ze niet luisteren, wat moeten we daar nu mee? Heel simpel, vraag of ik eens vrijblijvend langs mag komen, naar mij luisteren ze sneller en ze zijn ook eerder genegen om met mij in gesprek te gaan over zaken die hen bezig houdt, dat doen ze niet zo snel met de kinderen of aanhang. Dat is misschien wel een idee zegt Jan, we bellen je nog. Ze gaan hun eigen weg en wij schuiven aan een heerlijk maaltje, het is toch de kabeljauw geworden. Nog een heerlijke mint thee en een koffie met natuurlijk huis gemaakte koekjes en dan lekker naar huis achter de buis, het is weekend. Maandag op kantoor gaat de telefoon, het is hier met Marga, ik heb met mijn schoonouders gesproken en ze vinden het een goed idee dat je eens langskomt, kun je toevallig morgen komen, dat zou hun wel goed uitkomen want woensdag moet pa naar het ziekenhuis voor zijn heup. Go, vervelend, ik kijk even in de agenda en zie dat ik wel een gaatje heb, we plannen gelijk een tijdstip en de andere dag ga ik op bezoek bij de schoonouders. Schoonma doet open, een beetje ongemakkelijk, schuifelt ze wat heen en weer en zegt: kom maar binnen hoor, zal ik je jas aannemen? Ja dank u, vervolgens gaan we aan de tafel in de kamer zitten, een van de kinderen is er al en pa zit ook al wat ongemakkelijk in zijn zetel. Er wordt netjes gevraagd of ik een koffie of thee wil en de koekjes staan al op tafel. Ik vraag naar de gezondheid van pa en krijg meteen te horen dat hij deze week geopereerd moet worden en dat ze al allerlei voorzieningen hebben getroffen om toch maar te zorgen dat hij niet tijdelijk naar de verpleegafdeling moet.  Thuis is toch het fijnste, maar het zal wel even zwaar vallen denken ze. Als de andere zoon ook arriveert zijn ze toch wel nieuwsgierig wat ik ze nu eigenlijk allemaal te vertellen heb wat ze zelf al niet wisten.

Ik begin mijn gesprek voorzichtig en vraag of ze er al eens over nagedacht hebben om hun huis te verkopen en te verhuizen naar een kleinere woning, alles gelijkvloers. Tegen mij durven ze eerlijk toe te geven dat ze daar wel eens over gedacht hebben, maar de beslissing hieromtrent voor zich uitschuiven, de tuin gaat nog steeds, valt wel wat zwaarder, maar het gaat nog. Ook het schoonhouden van het grote huis gaat nog, ook al blijft er hier en daar wel wat liggen. Ja nu pa wordt geopereerd zal het allemaal even wat lastiger zijn, maar de buurman help wel of anders de kinderen wel, toch? beide zoons kijken wat ongemakkelijk mijn kant op, dat was eigenlijk niet de bedoeling, zij hebben het ook druk met hun eigen bezigheden, werk, gezin en sport. Als je dan een beetje doorvraagt aan pa en ma, blijkt dat ze eigenlijk op zien tegen alle rompslomp die bij een verhuizing komt kijken en de verkoop van het huis, dat is wel lastig in deze tijd. Kortom ze zijn redelijk op de hoogte van de laatste berichten in de huizenmarkt. Waar ze echter nog nooit bij stil hebben gestaan is het feit dat wanneer beiden ineens echt iets gaan mankeren en dus in een verzorgingstehuis terecht komen er toch wat andere problemen gaan spelen. Oh ja zegt pa, ik heb onlangs wel iets gelezen in de krant, maar wat bedoelen ze nu met het feit dat je een eigen bijdrage moet gaan betalen en hoeveel is dat dat. En als het huis niet is verkocht telt dat toch niet mee als vermogen?

Ik moet ze helaas teleur stellen, vanaf dag één als je in een verzorgingshuis terecht komt telt de woning mee als vermogen in box 3, ook al is de woning niet verkocht, je bent dan ineens STEENrijk.

Het eerste dat pa zegt, dan verkopen de woning toch aan de kinderen, dat hebben wij destijds ook zo gedaan bij mijn ouders. Ik moet hem echter weer teleurstellen, dat kan wel, maar dan moeten de kinderen in box 3 vermogensbelasting gaan betalen en zal er ook overdrachtsbelasting, notariskosten en misschien wel schenkbelasting moeten worden betaald. Hij kijkt even bedenkelijk en haalt dan ergens onder uit de kast een artikel dat hij onlangs uitgeknipt heeft uit de krant, kijk zegt hij hier staat dat ik mag schenken, wel 100.000 Euro. Ja, dat mag zeg ik, maar verderop in het artikel staat ook dat de verkrijger van de schenking het geld moet gebruiken voor de aankoop van een eigen woning, een verbouwing of het aflossen van hun hypotheek. Dat is wat moeilijk zolang het geld in de stenen zit en er geen cash geld is. Pa kijkt me vertwijfeld aan en ma mengt zich in het gesprek, ja zie je wel, ik dacht wel dat dit geen goede oplossing zou zijn. De kinderen houden zich stil en zijn hun winst al aan het verdelen. Na even nagedacht te hebben en een tweede rondje koffie en thee vraagt pa hoe ze dit probleem dan wel kunnen aanpakken, is er wel een standaard  oplossing of kunnen we dit probleem niet oplossen.

Eigenlijk is het  best simpel, zorg er eerst maar even voor dat u weer mobiel bent en  ga dan eens met een makelaar praten over de verkoop van dit grote huis en eventueel met de notaris over schenkingen. Dan hoort u wat de makelaar ervan denkt en op wat voor termijn hij denkt de woning te kunnen verkopen en voor welke prijs. Pas als de woning is verkocht is het tijd om naar een andere woonoplossing kijken. Kopen of huren, daar moeten we dan maar eens goed over praten en kijken wat het aanbod is. In elk geval geen overhaaste beslissingen nemen en goed kijken wat het beste bij jullie wensen past. Als u het geld van de woning op uw rekening heeft kunt u er ook vrij over beschikken en eventueel uw kinderen en kleinkinderen iets geven.

Ze kijken beiden blij verrast, we zijn dus nog niet te laat om een en ander te regelen?

Nee, u bent wel wat laat op pad, maar niet te laat, er zijn nog zaken die u nu kunt regelen. De vooruitzichten ten aanzien van uw operatie zijn positief, gelukkig, maar u ondervindt nu aan den lijve wat het is om niet goed meer uit de kant te kunnen en u ziet gelijk de beperkingen waar u tegenaan loopt. De meeste van uw leeftijdsgenoten zien dit pas op het moment dat ze geconfronteerd worden met onontkoombare feiten en dat is wel jammer. We praten nog even over koetjes en kalfjes en maken de afspraak dat ze na de revalidatie periode graag nog een vervolg afspraak willen om wat zaken concreet in gang te zetten. Zij willen namelijk strakjes niet STEENrijk in het verzorgingstehuis belanden, want 10% eigen bijdrage van het vermogen is wel veel en dat geven ze liever aan hun kinderen.

Ik stap met een tevreden gevoel de deur uit en hoop dat ze het verder vertellen aan hun leeftijdsgenoten.

Terug in de auto denk ik nog even, hoe zou ik dit zelf aanpakken, wanneer denken wij hier zelf over na, ook te laat?

Nee, wij zijn er nu al mee bezig en staan daar samen af en toe al bij stil, alles onderhoudsvriendelijk of vrij maken is een van de maatregelen die wij nu al nemen.

Wij denken er nu wel al over na, ik merk dat bij veel ouderen van boven de 65 dit gespreksonderwerp  taboe is, je bespreekt toch niet met je kinderen of een externe adviseur wat je met je geld of je huis moet doen, dat kun je toch wel zelf regelen, dat is privé.   Als wooncoach kom ik helaas te vaak tegen dat mensen het niet goed regelen en de kinderen met de problemen opzadelen.

Mochten uw ouders of schoonouders tegen dezelfde  problemen aanlopen, stuur ze eens langs, ik kom graag op de koffie.